هنگامی که فردی از چیزی یا کسی شکایت دارد، باورمند به این واقعیت هست که چیز بهتری در انتظار اوست که میتواند به آن برسد. در حقیقت از نرسیدن به آن چیز بهتر، ناراحت و گلهمند است.
اگر شما باور ناداشته باشید که بطور مثال میتوانید موفق به داشتن خانه بزرگتر، کار بهتر، روابط بهتر، پول بیشتر، و و و... بشوید، دیگر جایی برای شکوه کردن باقی نمی ماند.
بعضی داستانها ی آموزنده اگر هم افسانهای باشند، میتوانند تاثیر عمیق در زندگی بوجود آورند، چرا که این قبیل داستانها با کمک نیروی تصویری انسان در ذهن او میماند.
چیزی که در ذهن مجسم شد به سختی میتوان آن را از ذهن جدا کرد. بدین جهت خیلی از فلاسفه و نویسندگان کوشش کرده اند تا پیامهای خود را از طریق داستان نویسی به دیگران منتقل سازند.
داستانها ی کلیل و دمنه، ملا نصرالدین سرشار از پند و اندرزها یی است که تا حال از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است.
گابریل مارکز برنده جایزه نوبل در سال ۱۹۸۲ داستانی نوشته که میل دارم آن را به عنوان مقدمه این مقاله اختصاص به دهم.
مسافری در فرودگاه با دوست خود سخت سرگرم گفتگو در باره مسافرتش بود. او با هیجانی در باره کارهایی که در طول سفرش انجام خواهد داد صحبت میکرد. پس از مدت نسبتا طولانی، دوستش گفت خوب پرواز تو چه ساعتی است، او نگاهی به ساعت خود کرده و گفت:ای داد بر من، هواپیمایم ساعتی پیش پرواز کرد.
بله او چنان محو داستانسرایی مسافرت خود شده بود که خودِ مسافرت یادش رفته بود. گویی بیشتر به توصیف مسافرت دل بسته بود تا به خود مسافرت.
حرف هایی که پشتوانه عمل ندارند دست کمی هم از داستان بالا ندارند. برخی از افراد چنان مجذوب و مدهوش حرفها و ایدههای خود میشوند و آنها را تکرار میکنند که فراموش میکنند که اگر آنها را به مرحله عمل نگذارند این افکار بی فایده و بی ثمر خواهند بود.
گو اینکه هر انسانی نیاز به تعریف و تمجید دارد، ولی اگر این تعریف و تمجیدها از حد متعادل خود بگذرد و بصورت چاپلوسی در آید انسان را به گمراهی میکشاند.
اکثر افراد هنگامی که مورد ستایش قرار میگیرند بررسی نمیکنند که آیا درجه این ستایشها با کاری که انجام دادهاند همخوانی دارد یا نه و با تمام وجود به این ستایشها دل میبندند.
اما اشکال کار در اینجاست که پس از مدتی به این ستایشهای افراطی عادت کرده و تمام مدت دنبال کسانی میافتند که بازار چاپلوسی را اداره میکنند و از آنها طلب محصول مورد نیاز خود را دارند.
آنها در حقیقت با دو دست خود قرار داد بردگی خود را امضا کردهاند. البته این یک قراد داد دو طرفه است که در یک طرف تمجید کننده و در طرف دیگر تمجید شونده قرار دارد.
خیلی از افراد به این باور هستند که سرنوشت آنها به طریقی تعیین شده و آنها نقشی در تعیین و تکلیف زندگی خود ندارند.
اما اساسیترین درسی که میشود از زندگی فرا گرفت این است که تنها کسی که سرنوشت شما را تعیین میکند خود شما هستید.
اگر میخواهید جزیی از انسانهای موفق باشید و از روابط با دیگران، سلامتی، مسائل مالی و... راضی باشید لازم است که مسئولیت کامل در قبال کارهای خود را بپذیرید.
غرور مانند فواره ای است که بالا میرود و سپس بصورت عمودی سقوط میکند، و یا مثل بادکنکی که در اثر هوای زیاد ترکیده و از آن چیزی جز یک تیکه پلاستیک باقی نمیماند.
غرور پدیده ایست که گریبانگیر هر کسی که بشود، نتایج فاجعه باری برای او به جا میگذارد.
امپراطوریهای قدرتمند جهان در گذشته به ما نشان دادند که فاصله زیادی بین غرور و سقوط نیست.
یکی از اساسی ترین ابزار در معاشرت و روابط بین انسانها چگونگی و طریق گفتگو با یکدیگر است. موفقیت ها و شادکامی ها، بدبختی ها و سیه روزی ها بستگی به شیوه این گفتگوهاست. گفتگوی با ثمر می تواند در روابط انسان ها در زمینه اجتماعی، عاطفی، سیاسی، فرهنگی تحول قابل توجهی ایجاد کند. در عوض مصاحبات سطحی و بدون تفکر و اندیشه می تواند آسیب های جبران ناپذیری در این روابط به بار آورد. ایکاش شیوه های گفتگوی اصولی را در مدارس تدریس می کردند.
اغلب اوقات ما برای حرف زند صرف می شود بدون آنکه از این پدیده باارزش به اندازه کافی بهره مند شویم.